İnternetin sanallığında tanımıştım onu...Bu sahte dünyada ki buna reel dünyayı da katıyorum bana çook gerçek gelmişti...Çokta iyi anlaşıyoduk yani yazışıyoduk...Telefonlar alınıp verildi,en azından arkadaşlığın bi kısmı reele dönmüştü...Ben karşımdaki insana aşık olmuştum işte,belki sesine belki fiziğine ama en önemlisi sahte olamayacığını düşündüğüm yüreğine inanmıştım...Üniversite okuduğu için şehir dışındaydı ve biz asla karşılıklı oturup konuşamadık...Telefonda süper gidiyodu ilişkimiz o da aşık  olduğunu söylüyordu,mutluyduk yada mutlu olduğumuzu sanıyorduk...Sabahlara kadar telefon görüşmeleri,mesajlaşmalar herşey süperdi...Ama bir gün çekip gitti hayatımdan,hiç bi açıklama yapmadan,üstelik tüm iletişim bilgilerini iptal ederek...Ulaşamadım asla,ağladım gecelerce evet saçmalıktı belki ama ağladım...Bulunduğum kenti terk ettim,yeni bir şehre yerleştim ama hep aklımın bir köşesinde vardı o unutmamıştım...Bir gün hayatımdan nasıl sessizce çıktıysa aynı sessizlikte  geri girdi...Evet geldi ve affettim,hiç bişey yokmuş gibi acı çekmemişim gibi hayatıma kabul ettim çünkü sevmiştim ve seviyordumda...Bu kez bırakmayacağını düşünüyordum,inandırmıştı beni buna...Kaldığımız yerden devam ettik her şeye,hatta yanıma gelmeyi birlikte yaşamayı bile düşünmeye başlamıştık...Tüm olumsuzluklara inat ben hep yanında olmaya çalıştım,hep arkasında olduğumu anlattım...Ona yüreğim dedim daha ötesi varmıydı ki...Ama yine olmadı,bu kez evleniyorum diyerek gitti,ondan bana ne köy ne de kasaba olmayacağını söyledi...Oysa ben ondan ne köy olmasını ne de kasaba olmasını bekledim,ben sadece benim olmasını;yüreğim olmasını aldığım nefes olmasını istedim...Olmadı,gitti ve bu defa yüreğimi de aldı götürdü beraberinde,aşka olan inancımı...Zaten kalbi olmadan nasıl severki insan...Ewet ben çook sevdim ama sevilmedim işte ve ikinci kez bana aşkın koca bir yalan olduğunu ispatladı yine...Şimdi bitkisel hayatta yaşıyorum evet artık pollyanna değilim,don kişot gibi yeldeğirmenleriyle savaşıyorum...Bedenimdeki aşk yaraları ise hala taze...Beynimde ise hayatıma giren bütün kadınların izleri ve çook sevdiğim ama bunu anlamayan insanın gözleri...Hayat bir sahnedir ya;her oyuncu kendi senaryosunu oynar,dilerim herkes yüreğinin güzelliğinde bir finalle bitirir oyunu...

Artık sözlerin bir anlamı yok sanırım.Konuştukça ve söyledikçe kelimeleri tüketiyorum boş yere.Anlattığımda yerine ulaşmıyorsa duygularım ya da ulaşıp ta duvar gibi duruyorsa yüreğin,yüreğime karşı.Sen söyle nedir çaresi bu suskunluğun?Ben çözemedim yüreğimdeki düğümü, belki bir çözen bulunur çünkü fark ettim ki; yüreğini çözmeye çalışırken ,kendi içinde kördüğüm olmuş yüreğim.
Ucuz bir kalem ,sıradan bir kağıtmış meğer içimi dökeceğim,sana inat.Nicedir kendimi düşünmez oldum, kafamda bir tek sen vardın çünkü birde bu evdeki sensizliğin,inan bıraktığın ben değilim artık bu hayatı yaşayan.Dedim ya kendimi unutalı sende çok oldu be canım…Gece sesini duymadan uyumak ,sabahsa uyanmak sanki haramdı gözlerime.Ben seni böyle sevdim…yüreğimin içine koymadım seni ,yüreğim bildim çünkü.Ondan öte ne var ki diyebileceğim.Yüreğimsin işte.Belki sırf bu yüzden daha çok dikkat ediyorum ona.
Ben seni böyle sevdim yüreğim.Uykusuz kalırcasına….Susuz kalırcasına ve belki vazgeçercesine kendimden…

Ne zaman yüzüne baksam
yalnızlığın o mutlu gerilimi

O öksüz göl hızla derinleşir
biliyorum,acılarım hiç bitmeyecek,bu öyle bir
yeşil

Ne zaman gözlerinin içine baksam,biliyorum
ikimizi de aşar,o kapının ardındaki masal
bense yüreğimin bu hallerinden korkar,kalırım
bir hız trenine bindirilmiş küçük bir çocuk gibi
geçip giden yüzlerine bakar kalırım

Ömrün kısalığı çarpar camlara
ateş hızla yayılır içerilere

Akşam olur,evler dolar boşalır
acıyla erir,yüzüne aşık çocuk

Ne zaman gözlerinin içine baksam,bliyorum
İkimizi de aşar,o kapının ardındaki masal....